But the thought of you holding her in your arms drives me crazy.
                                                                                           

Nu ik een wat ouder en groter meisje ben geworden, besef ik ineens hoe simpel mijn kijk op alles was toen ik nog een klein onschuldig meisje was. Ben gisteren weer eens naar Bobbejaanland geweest. Vroeger was Bobbejaanland voor mij een cowboyland, alles was mooi en de grootste achtbaan was nog te eng voor me (al word ik er nu nog steeds niet erg vrolijk van). Maar toen ik gisteren weer rondliep in dat park zag ik ineens overal stukken niemandsland achter de bosjes liggen, sporadische versieringen in het cowboy/indianen thema en veel themaloze kermisachtige attracties. Vroeger zag ik dat niet, alles was gewoon mooi.

En wxe1xe1rom kan ik nu niet meer alles zomaar mooi vinden? Waarom moet mijn brein nu weer overal over gaan klagen terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Ik wil gewoon een idealistisch beeld van dat pretpark houden (al heb ik altijd geweten dat het niet aan de efteling/disneyland kan tippen).

Niet dat ik het zxf3 dramatisch vind dat ik ineens een duidelijk en realistisch beeld heb van een of ander Belgisch pretpark. Het is een metafoor. Vroeger was alles gewoon mooi en smetteloos. Nu zie ik overal vlekken, scheuren en krassen. Vroeger kon ik mensen aardig vinden of niet. Als je aardig was deed je alles goed in mijn ogen. Nu kan ik mensen aardig vinden maar zie ik ineens minpuntjes. En goed, dat geeft me wel een realistischer beeld van mensen… Maar ik wil dat realistische beeld helemaal niet.

Ik wil verliefd kunnen worden en er gewoon helemaal voor gaan, niet de voors en tegens af moeten wegen. Als een bepaalde relatie problemen oplevert dan moet ik dat gewoon negeren, ongeacht wat mensen er van zeggen. En dat is ook precies wat ik ga doen. Het is mijn leven, ik maak er van wat ik wil.

Want ja, ik mxe1xe1k er ook echt wat van en denk achteraf niet de hele tijd "Wat als?".

Veel gebrabbel deze keer. 10 punten als je dit gelezen hebt.

Love,
Me <3

For there is nothing that we can’t do.                                       

Long time, no see. Nadat ik echt gezworen had om voor eens en voor altijd te stoppen met bloggen, ben ik toch weer teruggekeerd naar mijn eigen veilige stekje op het wereldwijde web. Ik ga geen beloftes meer doen over het consequent schrijven van stukjes. Ik denk dat iedereen er onderhand wel achter is dat ik deze beloftes nooit nakom. Dus, als ik iets te melden heb dan schrijf ik een stukje. Misschien ook wel als ik niet zo gek veel te melden heb. Ach, ik heb eigenlijk geen idee wanneer ik ga bloggen. Als ik er zin in heb.

Oke, hoe staat de gang van zaken? Enorm veel stress op school. Heb heel veel school gemist en moet hierdoor alle gemiste stof in zien te halen terwijl ik ook nog de gewone stof bij moet houden. Kan niet wachten tot het schooljaar voorbij is want dit is gewoon een gekkenhuis. Gelukkig lijden mijn punten er niet echt heel erg onder. Ik sta ruim een 7 gemiddeld, dus daar ben ik zeer tevreden mee.

Goed, genoeg over school. Het is immers vakantie. Waar ik het wel zeker even over wil hebben is Glee. Glee is mijn alles op het moment. Het is een Amerikaanse serie over een Gleeclub (een soort showkoor) op een Amerikaanse highschool. Het is een soort muzikale comedyserie. De covers die worden gedaan in de serie zijn in mijn ogen vaak beter dan de originele versies en er komen de meest briljante one-liners in voor. Dit najaar wordt de serie ook uitgezonden in Nederland dus gaat dat zien!

Voor zover de reclamebreak. Zo’n 3 dagen geleden kwam het programma van het parktheater in Eindhoven op onze deurmat vallen. Ik had het heilige boek als eerste gekaapt en met veel liefde en plezier dikke cirkels gezet om de voorstellingen die ik wil gaan zien. Een redelijk goed seizoen vergeleken met dat van vorig jaar. Ik ben happy.

En nu ga ik nog maar eens een aflevering van Glee kijken.

Love, Me <3

What a pretty little war.
                                                                                         

Slijmballen. Niet bepaald mijn beste vrienden. Zowel in menselijke als in niet-menselijke vorm. Als ik praat over slijmballen in niet-menselijke vorm, praat ik over slakken.

Toen ik op weg ging om mijn krantenwijk te lopen, werd ik geconfronteerd met regen en slakken. Het eerste slijmerige exemplaar had gelukkig nog een huisje. Dat verbergt tenminste de slijmerigheid van het beestje. Naaktslakken zijn mijn grootste vijand. De angst begon op vakantie in Frankrijk toen ik dag in dag uit overal naaktslakken zag. Soms waren ze zwart of bruin, maar er zaten ook oranje (!) exemplaren tussen. Ik was doodsbang.

Toen ik mijn weg vervolgde na de confronatie met slak numero 1, zat er niet veel later een slak op de brievenbus. Oh, great. Na een halve minuut angstig klooien heb ik de krant in de brievenbus weten te krijgen. Vol trots liep ik door en dacht dat ik ooit nog wel over mijn fobie heen zal komen. Na een half uur ving mijn oog iets glimmends vlak voor mijn voet op. Oh god. Het was een naaktslak. Mijn hart stopte, ik zette snel een stap achteruit en wilde het liefste zo ver mogelijk weg rennen. Het probleem met een naaktslak is dat ik geen gevoel van macht heb. Bij slakken met portable huis kan ik nog denken: als je nu dichterbij komt breek ik je niet-slijmerige huis. Bij naaktslakken denk ik: als je nu dichterbij komt dan… durf ik je nog steeds niet aan te raken vanwege je hoge slijmerigheidsgehalte.

Ik skipte het huis met de naaktslak op de oprit. Nog niet bekomen van de schrik kwam ik bij het volgende huis aan. Deze mensen hadden een vijver in de voortuin. Ik hoorde een plons. In mijn gedachte zag ik een gigantische naaktslak die me op kwam eten. Hij was oranje en slijmerig. Toen ik keek zag ik dat het een schilpad was, zoals er nog 4 andere rondom de vijver zaten. Schildpadden zijn gaaf, dus bang was ik niet meer.

Toen ik thuis kwam van mijn avontuurlijke rondje krantenmikken was ik blij dat ik binnen was. Maar toch was ik enigzins trots. Ik had het namelijk overleefd.

Love,
Me.

Sometimes I ask myself why I even care.
                                                                                           

‘Ben je altijd eerlijk tegen me geweest?’
‘Hxe9?’
‘Ik meen het, ben je altijd eerlijk tegen me geweest? Heb je nooit dingen voor me achtergehouden?’
‘Wat zou ik achter moeten houden? ’
‘Kom op, wees eerlijk’
‘Waar doel je op?’
‘W. zegt dat er vanalles tussen jullie gaande is/was’

Het klopt. De waarheid komt altijd boven water. Soms iets meer overdreven dan de werkelijkheid, maar toch. W. heeft aan mijn vriendin verteld dat wij vanalles en nogwat zouden hebben gedaan. Dat ik hem leuk vond, en hij mij ook. En dat we elkaar achter haar rug om zagen, terwijl zij het nog met W. had. We zouden met elkaar het bed in zijn gedoken en serieus een relatie hebben gehad.

Yeah right. As if. 2 logjes geleden heb ik het gedoe met W. al uitgelegd, en okxe9 ik heb meer met hem gepraat dan ik zou mogen mxe1xe1r ik zou nooit de dingen doen die hij zegt dat ik heb gedaan. Maar W. en mijn vriendin hebben constant ruzie sinds ze uit elkaar zijn, en proberen elkaar totaal kapot te maken. En deze keer probeert hij mij en mijn vriendin uit elkaar te drijven.

Goed, mijn vriendin gelooft me niet. Ze is aan de deur gekomen om me recht in mijn ogen te vragen hoe het zit. Als ik het ontken zegt ze dat ik niet moet liegen en gewoon moet zeggen wat ik heb gedaan. En ik wxe9xe9t dat ik niks gedaan hebt, maar ik voel me zo ontzettend rot. Als mijn vriendin niet eens gelooft dat ik niet met haar ex heb lopen klooien, dan is het wel heel erg of niet? En die jongen zelf.. Ik belde hem en ik vroeg meteen wat hij allemaal wel niet had lopen rondvertellen. Hij begon te lachen en hing toen op. Creep dat het is.

Op dit moment zegt mijn vriendin dat ze me gelooft, maar ze doet bot en praat nauwelijks tegen me. Ik durf te wedden dat ze me toch niet gelooft. Bah bah bah.

Love,
Me <3

And I think you’re really mean.
                                                                                            

Woehoe! Het is schoolexamenweek! Woehoe! ik ben inspiratieloos! Woehoe! Ik wil geen eindexamen doen! Woehoe! Woehoe! Woehoe!

Ugh, ik ben ontzettend inspiratieloos. It really isn’t my week. Ik ben aan het stuntelen en aan het klunzen. 3 dagen geleden morsste ik protexefnedrank all over the floor en over de hond. De hond rende piepend naar haar mandje en toen ik haar met een washandje schoon wilde maken rende ze wxe9xe9r weg. Ik heb nu nog steeds een plakkende hond die niet schoon wil worden gemaakt.

Wanneer ik naar het dorp fiets lig ik ineens half onder een bus. De buschauffeur toeters zxf3 hard en lang dat ik gehoorschade oploop en in de bus blijkt ook nog eens een grijnzende klein-blond-en-we-haten-het te zitten. God wat wil ik hem af en toe graag neerknallen.

Als ik naar toneelrepetitie ga zie ik ineens dat R. er ook is. Ik hoor mezelf denken: ehm, hij hoort toch in spanje te zitten? Nouja, nxf3g niet schijnbaar. Hij had vakantie en wilde wel even kijken hoe het was bij toneel. God ik kon wel door de grond zakken. Al is het alweer een half jaar geleden dat ik hem verteld heb dat ik hem leuk vond, het schaamtegevoel komt elke keer weer terug als ik hem alleen maar zie. Dus, voor de eerste keer in een half jaar weer met hem gepraat. Een ontzettend moeizaam gesprek, totaal niet als vrienden.. meer als.. vreemden.

En als klap op de vuurpijl hebben we een nieuwe trainer. Ik zeg xe9xe9n woord: gezag.
Die vent tollereert het niet als mensen hem tegenspreken en we moeten ons opstellen in een nette rij. Kletsen is verboden, net als nutteloos een beetje semi-sporten. Goed, zo hoort sporten ook te zijn maar.. zo is het nooit geweest. Mijn andere trainer zat me al uit te lachen, omdat ik altijd een motivatie van nul komma niks heb. God damn, ik hxe1xe1t gezag.

En nu ga ik even een muziek examen maken. Hurray. 3 uur luisteren.

love,
me <3 

Je weet dat ik niet zonder kan.
                                                                                         

‘Oh trouwens, zaterdag is mijn feest. W. komt waarschijnlijk ook. Ik weet dat je dat raar vind omdat het mijn ex is, maar ik denk dat hij en ik gewoon vrienden moeten blijven. Daarom.’

Hoezee, een feest. Hoezee, W. komt waarschijnlijk ook. Nouja, hoezee? Ik kan die gast niet uitstaan. Ik kan hem wel uitstaan maar ik hoef hem gewoon niet te zien. As you can read, is hij de ex van een vriendin van me. En ik heb die vriendin van me al duizend keer gezegd dat ze hem moet laten. Hij woont onderhand aan de andere kant van het land (wat opzich geen probleem is) en hij is een player (wat wxe9l een probleem is). Goed, er zit wel een stukje eigenbelang in als ik mijn zoveelste preek hou over dat ‘deze relatie niet werkt’. Als ik niet uit had gekeken had ik zelf in een relatie gezeten met die gast.

Ja, terwijl hij het met mijn vriendin had stuurde hij mij halve liefdesverklaringen. Hij vond MIJ leuk. Hij wilde naar ons boerendorp komen om MIJ te zien, niet voor zijn echte vriendin. En ik wilde er op in gaan, het was best vleiend om leuk gevonden te worden door een jongen. Elke (3!) keer dat het uit ging tussen hem en mijn vriendin had ik weer hoop. Misschien ik. Misschien wil hij mij. En ja, hij wilde mij. Als het aan hem lag kwam hij zo een serenade brengen onder mijn raam.

Mxe1xe1r ik had mijn gezond verstand bewaard. Hij mag dan wel een grote vleier zijn, hij is een player. Hij is de ex van mijn vriendin. En hij is eigenlijk absoluut niet leuk. Hij weet zijn woorden goed te kiezen, en daardoor heeft hij een meisje zo ingepakt. Maar als persoon is het nul komma niks. Dus heb ik hem gezegd dat ik het niet meer wil, dat ik niet elke dag weer een mailtje van hier tot tokyo in mijn mailbox hoef van hem. Dat hij me met rust moet laten.

En nu moet ik hem zaterdag weer onder ogen komen. Yay. Terwijl mijn vriendin nog stxe9xe9ds niks weet van het gedoe achter haar rug om.  En daar voel ik me nog steeds schuldig over. Ik ben geen bitch, xe9cht niet. Ik wil niet het meisje zijn dat achter de vriendjes van haar vriendinnen aan gaat. Ik heb gewoon veel stomme dingen gedaan. Ik heb zoveel nutteloze ‘bijna’ relaties gehad met nutteloze personen. Zelfs nutteloze echte relaties, die me op dat moment geweldig leken.

En dat wil ik gewoon niet meer. Ik wil een leuke jongen. Gewoon een maatje. Met wie ik kan lachen, huilen, onzinnen, praten… zelfs gewoon nutteloos op de bank zitten en in het niets staren. Dxe1t wil ik.

Maargoed, als ik nu eerst komende zaterdag overleef. Dan kan ik me daarna wel druk gaan maken over verdere relaties.

Love, Me <3

One song to redeem this empty life.
                                                                                         

‘Welk onderwerp heb je voor je scriptie gekozen, en waarom heb je dit onderwerp gekozen?’
‘ik heb het onderwerp musicals gekozen omdat… eeh… omdat….’

Ja, en toen liep ik al vast bij de xe9xe9rste zin van mijn scriptie. Waarom kies ik het onderwerp musicals? Omdat ik van musicals hou, xe9n omdat ik die vent eens wil leren dat high school musical gxe9xe9n fatsoenlijke musical is. Maar dat kan ik toch niet zomaar zeggen? Ik kan wel beginnen met het feit dat ik als 7 jarig meisje obsessed was door de musical Elisabeth (wat ik achteraf gezien een beetje creepy vind, gezien dat ontzettend veel over de dood gaat en heel depressief is). Of ik kan vertellen over mijn Stanley Burleson altaar. Ik kan een preek houden over dat er meer musicals met echte inhoud moeten komen. Ik kan zoveel, maar ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb hxe9xe9l veel zin om deze scriptie af te maken, maar omdat ik zo ontzettend verliefd ben op musicals kan ik hier nog wel eeuwen over doen. Het moet perfect zijn. Misschien kan ik vertellen dat ik ooit een jongen wil versieren met de tekst: would you light my candle? Of ik kan vertellen over mijn concept voor een disneyfilm over de 2 homoseksuelen uit de musical Rent.

Ander onderwerp. Ben ik de enige op aarde die er voor uit durft te komen dat ik Alan Rickman’s stem geweldig vind? Je weet wel. Die meesterlijke Britse acteur die onder andere Snape speelde in Harry Potter? Hij heeft een goddelijke stem, en het kan niet zo zijn dat niemand deze mening met mij deelt. Onlangs heb ik op youtube een filmpje gevonden van Alan Rickman die ‘Sonnet 130′ voordraagt. En deze reactie is mijn bewijs van mede Alan Rickman liefhebsters:

"The man with the chocolade voice. It melts in your ears. You cant get enough of it, you want more and more. I want to lick it off… "

Dus dames.. kom er maar voor uit. We willen allemaal dat hij ons voorleest voor het slapen gaan. (Wat hij voortaan ook zal doen bij mij, gezien ik deze voordracht op mijn mp4 heb gezet <3)

Love <3,

Me.

That’s the thing I need to give me new heart
                                                                                           

Zo. Een nieuwe, frisse start. Een nieuwe web-log, een nieuwe lay-out (waar ik Alyssa hxe9xe9l dankbaar voor ben) en ook een nieuwe instelling. Vanaf nu geen gaten van een maand zonder blogje. Vanaf nu ga ik consequent en regelmatig bloggen. (Misschien is het slim om te gaan wedden over hoe lang ik het dxe9ze keer volhoud?).

Anyway, de naam "linnetbird" heb ik uit het lied ‘Green finch and linnet bird’ gehaald. Een nummer dat uit de musical Sweeney Todd komt. Tevens het enige nummer uit Sweeney Todd dat ik nixe9t aankan qua toonhoogte. En op de kopfoto staat Helena Bonham Carter, die ook in de film van Sweeney Todd speelde. Je zou dus wel kunnen zeggen dat ik een kleine Sweeney Todd addiction heb. Of je zou kunnen zeggen dat ik films van Tim Burton vereer. Ik denk dat beide wel waar zijn.

Goed, wat is er de afgelopen tijd voor benoemenswaardigs gebeurd? Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik de meest vreemde rollercoasterride van emoties achter de rug heb. Waarom? Door mijn "ex" (een serieuze ex kan ik het niet noemen denk ik). Waarvan ik mezelf gezworen had om nooit meer over hem te praten. Heb ik ook een tijd niet gedaan. Maar zo’n 7 maanden geleden kreeg ik een nieuwtje te horen. Meneer werd vader. En nu hxf3xf3r ik iedereen al denken ‘hoe oud die gast wel niet is’. Niet zo heel oud, het kan erger. Maargoed, hij werd dus vader. En nu IS hij vader. Een dochtertje. En ach, het kan raar klinken. Maar het doet toch wel een beetje pijn. Als ik hem glunderend zie vertellen over dat kindje van hem, dan denk ik bij mezelf: hij zat met carnaval met zo’n klein hummeltje in zijn armen, terwijl ik midden in een cafxe9 honderden stelletjes om me heen zag.
Niet dat ik liever een koter uit had willen poepen, my god nee. Maar als hij gelukkig kan zijn met die (niet meer) zwangere koe van ‘m. Waarom dan niet met mij? Omdat ik jong ben. Omdat ik hem eigenlijk gewoon niet uit kan staan. Omdat ik een grote dramaschopster ben en omdat ik stiekem toch liever in een cafxe9 met alle drukte en dronken mensen om me heen zit.

Goed, ik ben xe9xe9n en al drama. Maar dat was vast geen nieuwtje.

It’s good to be back.

Love <3,

me.

Green finch and Linnet Bird,
Nightingale, Black Bird,
How is it you sing?
How can you jubilate,
sitting in cages –
never taking wing?